Dokuz Yüz katlı insan ruhunun
Birinci katında bile değilim sanki
Hatalı harfler dağılmış etrafa
Pişman gözlerle bakıyorlar
Ses yok dost dilinden
Vefasızlık bir bıçak gibi dayanmış kalbe
Aşk şiiri yazdıklarım mutsuz
Başları pek hoş değil edebiyatla
En yakınlarım binmiş şikayet atına
Daha fazlasını veremedim ellerine
Geçemiyorum hayat sınavından
Yeniliyor kalemim duygulara
Bir an dolaşırken mutlu bahçelerde
Buluyorum kendimi karanlık bir katta
Işığını eksik etme Tanrım
Aşkla teslim ettim ruhumu sana